این داستان ظلم به زنها و پایمال کردن حقوقشون اینقدر در طول تاریخ تکرار شده که تبدیل به یه جور خشم و شاید عقده شده در ما زنها که میخوایم همه اون حقوقی که جامعه و خانواده و شوهر و فامیل شوهر از ما ضایع کردن رو یکباره بگیریم بدون اینکه در بعضی موارد ظرفیت و آگاهی نسبت به اون حقوق رو داشته باشیم.
کافیه یه نگاه به تاریخ اروپا بندازیم و ببینیم اون موقع که انقلاب صنعتی شد ایران چه وضعیت و حکومتی داشت.ببینیم دغدغه زن ایرانی چی بوده ؟
الان وضعیت اقتصادی چه جوریه؟یه زن میتونه با کار کردنش خرج یه زندگی یه نفره رو بده؟حوا میدونه که من که تا ساعت ۱۱ شب با یه حقوق نسبتا بالا کار میکردم نتونستم از عهده کرایه خونه ام بر بیام و اومدم خونه بابام! چه برسه به یه زن فرضا کارگر بی سواد که میخواد از شوهر معتادش جدا شه و مستقل بشه.میتونه؟کدوم قانون و نهادی ازش حمایت میکنه؟
تو مملکت ما بحث استقلال زن حالا حالاها یه فرضیه سورئالیستیه! چون قوانین ما بر اساس مذهبیه که زن توش از سگ یه کم وضعش بهتره...دور از جون همه
در هر تغییر اساسی و اصولی به نظر من اول شعور و آگاهی جمعی باید بره بالا و باز به نظر من اون سیگنال های درونی آدم تاثیر گذار تره تا اون حرفی که میزنه.وقتی حرف از استقلال میزنیم ولی بدن و ذهن و همه چیزمان سیگنال ترس و وابستگی میفرسته نباید انتظار زیادی داشته باشیم که باور بشیم!
